Όταν η Πολιτική μπερδεύεται με την Αγορά και την Πιστοποίηση.

Τι είναι αλήθεια αυτό που συμβαίνει στα χρόνια της κρίσης στους Έλληνες πολιτικούς;

Γιατί οι πολιτικοί στηρίζουν όλη τους τη ρητορική σε μέτρα μεταρρύθμισης της επιχειρηματικότητας μόνο;

Ποιος τους είπε ότι η αγορά ξαφνικά από Αυτορυθμιζόμενη όπως προσπαθούσαν να μας πείσουν τόσα χρόνια ότι πρέπει να είναι, θα πρέπει να οδηγηθεί σε μεταρρυθμίσεις καθοδηγούμενες μάλιστα από απαίδευτους πολιτικούς και μάλιστα χωρίς να συνοδεύεται από τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στο Κράτος;

Γιατί δεν τολμούν να μεταρρυθμίσουν το Κράτος πρώτα το οποίο δαιμονοποιεί και συνθλίβει την επιχειρηματικότητα;

Ποιος είναι εκείνος ο Άξονας, το μεταρρυθμιστικό σχέδιο με το οποίο κινούνται και διατυμπανίζουν παντού για απελευθέρωση και πιστοποίηση επαγγελμάτων;

Τι ξέρουν για όλα αυτά; Ποια απελευθέρωση πρεσβεύουν και τι πιστοποίηση έχουν οι ίδιοι;

Με τι θράσος κάθονται στα Βουλευτικά έδρανα ή Προεδρεύουν κομμάτων όπως ο Π. Καμμένος και ζητούν από τους Δασκάλους, τους Υπαλλήλους, τους Γιατρούς, ή τους επαγγελματίες να πιστοποιηθούν για να δουλέψουν;

Ποια ανάπτυξη νομίζουν ότι μπορεί να έρθει από την πιστοποίηση την οποία έχουν κάνει Σημαία;

Η απάντηση παραμένει ίδια διαχρονικά πολλές δεκαετίες τώρα.

Δεν υπάρχει σχέδιο ανάπτυξης και δεν υπάρχει, διότι δεν θέλουν να αναπτυχθούμε.

Το ζητούμενο είναι φθηνό κόστος Τουριστικών υπηρεσιών και φθηνό κόστος διαβίωσης για τον Συνταξιοδοτικό Τουρισμό, αυτήν την πιστοποίηση ευαγγελίζονται.

Τι πιστοποίηση όμως έχουν αυτοί για να είναι σίγουροι οι πολίτες ότι δεν ακούν τον κάθε παλαβό, ο οποίος δεν γνωρίζει Ιστορία, δεν ξέρει να σταθμίσει την ευαίσθητη Γεωπολιτική θέση της χώρας του, ότι του  έχει μείνει ένα δράμι οικονομικές γνώσεις από τις σπουδές του και ότι δεν έχει άλλα στο κεφάλι του από αυτά που λέει;

Πως ξέρει ο Έλληνας Πολίτης ότι δεν τον οδηγεί στην άβυσσο κάποιος μισότρελος, συνομοσιολόγος, υπηρέτης αλλότριων συμφερόντων, ή απλά κάποιος παθιασμένος με την εξουσία Μαυρογιαλούρος πολιτευτής;

Όταν λοιπόν η λύση για να γνωρίζουμε με ασφάλεια τι σόι μπετατζή βάζουμε να μας ρίξει τα μπετά είναι η πιστοποίηση, όταν η λύση για να γνωρίζουμε τι σόι δάσκαλος μαθαίνει τα παιδιά μας γράμματα είναι η αξιολόγηση,

Τότε και η λύση για να έχουμε σοβαρούς πολιτικούς, είναι η πιστοποίηση και η αξιολόγηση μαζί.

Πρωτοπορεί ο Π. Καμμένος ανάμεσα σε πολλούς αναμασητές μιας παλιάς καραμέλας με πολυετή & άσχημη Ιστορία, αυτής της δια Βίου εκπαίδευσης και της Πιστοποίησης, ανακαλύπτοντας ξανά τον τροχό και αυτό το θεωρεί εργαλείο ανάπτυξης.



Όταν ο Πάνος Καμμένος έχει στο wikipedia μισή σελίδα βιογραφικό και 2 σελίδες δικαστικές διαμάχες και καταδίκες,

Τότε σίγουρα χρειάζεται επανα-αξιολόγηση και πιστοποίηση της υπόστασης του πρώτα, πριν τα εφαρμόσει στους Έλληνες Πολίτες και τις επιχειρήσεις.

   Βιογραφικό

Και για να εξηγούμαστε, οι επαγγελματίες έχουν αποδεχτεί και καλωσορίσει τις πιστοποιήσεις των επαγγελμάτων όπου είναι απαραίτητες, ξεχωρίζουν όμως και αντιπαλεύουν στοχευμένες ρυθμίσεις που στόχο έχουν την επιβίωση εκπαιδευτικών οργανισμών σε βάρος και με την αφαίμαξη των πολιτών.

Οι Έλληνες επαγγελματίες, είτε είναι μισθωτοί, είτε επιχειρηματίες, έχουν ξεκινήσει από καιρό να πιστοποιούνται, ήρθε η ώρα αντίστοιχα, το ζητάμε, το περιμένουμε και θα χαιρετίσουμε, την αποδοχή της πιστοποίησης και από τους Έλληνες Πολιτικούς.

Έχει ο Καιρός γυρίσματα!!!

Η συναίνεση που ζήτησε ο Τσίπρας για να πάρει τις σκληρές αποφάσεις που χρειάζονται για το μέλλον της χώρας δεν ήρθε.

Και πως ήταν δυνατόν να συναινέσουν μαζί του, όσοι λειτούργησαν ακριβώς σαν κι αυτόν, για να καταλάβουν την εξουσία αδιαφορώντας για την ομαλή ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Παπανδρέου, άρα και για την γρηγορότερη και με πολύ λιγότερες συνέπειες έξοδο της Χώρας από την ύφεση;

Πώς να συναινέσουν όταν έχασαν με θόρυβο την εξουσία;

Ζήτησε να πάνε όλοι μαζί.
Οι Έλληνες μπορεί να εφηύραμε ότι υπάρχει σήμερα στο Δυτικό Πολιτισμό, αλλά μέσα σε αυτόν, υπάρχει και η υπεροψία, η βλαχομπαροκ νοοτροπία, αυτή που σπέρνει τη διχόνοια  από αριστερά και από δεξιά και δεν μας αφήνει να σηκώσουμε κεφάλι, υπάρχουν και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα.

Για να ζητήσει κανείς ενότητα θα πρέπει να έχει φροντίσει να αναχαιτίσει τα οικονομικά συμφέροντα πριν και βέβαια να μην έχει σπείρει διχόνοια νωρίτερα.

Και κρατάει πολύ φίλε η διχόνοια, παρά πολύ.

Ζήτησε ενότητα, και μας θύμισε τον Παπανδρέου, τον οποίο αποκάλεσε τότε και  Τσολάκογλου ή Πινοσετ κι όμως αυτός ο Πινοσέτ με το Κίνημα μας, στηρίζει την κυβέρνηση στις μεταρρυθμίσεις εξωκοινοβουλευτικά και Διεθνώς.

Χωρίς ψόγο ρεβανσισμού, χωρίς ίχνος Εγωισμού και ξέρετε ο εγωισμός ενός ανθρώπου μόνο σε μία περίπτωση εξαφανίζεται, μόνο όταν είναι ερωτευμένος και ο Παπανδρέου είναι ερωτευμένος με την Ελλάδα.

Όλοι εμείς οι «Κινηματικοί» ωσμωνόμαστε την Πολιτική σκέψη και την Πολιτική πρακτική του Προέδρου μας και γινόμαστε ένα με αυτήν, στόχος μας παραμένει η μεταπελατειακή Ελλάδα Ισονομίας, η απελευθερωμένη Ελλάδα από παθογένειες και οικονομικά Βάρη.

Θυμόμαστε ακόμα και μία φράση, την γενεσιουργό μας φράση, όχι ρεβανσιστικά, αλλά δημιουργικά, γιατί το Αυθεντικό είναι πάντα καλύτερο από το υποκατάστατο.

Έχει ο Καιρός γυρίσματα!!!

Στον δρόμο για μια Μεταπελατειακή Ελλάδα

Με την ευκαιρία της «έμμεσης αύξησης» που δόθηκε στους υπαλλήλους της Δ.Ε.Η και αφού περιμέναμε λίγο να καταλαγιάσει το θέμα δημοσιογραφικά, επαναφέρουμε την πάγια πρόταση μας για την αλληλεξάρτηση των μισθών και των αμοιβών σε Δημόσιο και ιδιωτικό τομέα όλων των εργαζομένων ανά ειδικότητα και ωρίμανση.

Ποιο συγκεκριμένα, η πρόταση μας στηρίζεται σε 2 πυλώνες,

Πρώτος, η αρχή των ίσων δικαιωμάτων και η εξάλειψη των κοινωνικών αδικιών, κάτι που βρίσκεται στις βασικές παραδοχές των Σοσιαλιστικών αρχών και

Δεύτερος, η ενιαία διεκδίκηση των δίκαιων κοινωνικών αιτημάτων μέσα από κοινούς αγώνες, πυλώνες που μπορούν να τερματίσουν τις ανισότητες και να μας απομακρύνουν από διαμάχες ανάμεσα σε εργατικές-κοινωνικές ομάδες και να εξαλείψουν την αναζωπύρωση του λεγόμενου και «κοινωνικού αυτοματισμού».

Είναι υποχρέωση κάθε σοσιαλιστή, κάθε αριστερού, να προσπαθεί να προσεγγίζει το περιβάλλον γύρω του με ευρεία αντίληψη των προβλημάτων και των ιδιαιτεροτήτων του κάθε κλάδου ή κοινότητας, ένα ακόμη από τα καθήκοντά του είναι να προσπαθεί να μικρύνει ή και να εξαλείψει το όποιο χάσμα δημιουργούν τα ιδιαίτερα κλαδικά ή τοπικά συμφέροντα και αυτό το δεύτερο είναι και ο τελικός στόχος.

Επί του συγκεκριμένου, του μισθολογικού θέματος, το οποίο ανακινήθηκε με τις έμμεσες αυξήσεις στους εργαζόμενους στη ΔΕΗ, μία άκρος ενωτική πράξη από πλευράς κυβέρνησης, μιας αριστερής κυβέρνησης, πιστεύουμε ότι θα ήταν η επιβολή αλληλεξάρτησης των μισθών Δημοσίου και Ιδιωτικού τομέα.

Σε ένα περιβάλλον ελεύθερης και εν πολλοίς ασύδοτης αγοράς, με ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον, με διασπορά επιχειρήσεων σε όλη την επικράτεια, παράγουν πλούτο οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, επιστήμονες, εργάτες ή αγρότες, οι οποίοι βρίσκονται σε άμεση επαφή και υπό την εποπτεία των επιχειρηματιών/αφεντικών τους.

Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις, είναι αναγκασμένες να κινούνται στα πλαίσια του ανταγωνισμού και αναγκαστικά μέρος της πίεσης της ασύδοτης αγοράς μεταφέρεται επάνω στους εργαζόμενους.

Με ένα κράτος ταμπουρωμένο πίσω από γραφεία, χωρίς ελεγκτικούς μηχανισμούς, φαντάζει και είναι απίθανο πολλές φορές να διεκδικήσει ο εργαζόμενος στην ιδιωτική επιχείρηση τα συλλογικά και πόσο μάλλον τα ατομικά δικαιώματα του.

Από την άλλη, οι Δημόσιοι υπάλληλοι, χωρίς να παράγουν πλούτο και ελλείψει σχεδίου αναδιοργάνωσης του κράτους, καταπιάνονται με γραφειοκρατικές αγκυλώσεις του περασμένου αιώνα.

Βρισκόμενοι σε μεγάλες Δημόσιες επιχειρήσεις, σε υπουργεία, Δήμους, Σχολεία κλπ, απολαμβάνουν μιας ισχυρής συνοχής, με κύριο αρωγό το αφεντικό, την Πολιτική αρχή, το οποίο σε αντίθεση με τον ιδιωτικό τομέα, όποτε εμφανίζεται, (με εξαίρεση την περίοδο της κρίσης) είναι για να προσφέρει κάτι παραπάνω στις αποδοχές τους, αφού πρόκειται για ψηφοφόρους που στο σύνολό τους καλύπτουν ποσοστό τέτοιο, το οποίο αλλάζει συσχετισμούς και εκλέγει κυβερνήσεις, όπως περίτρανα αποδείχθηκε σε αυτήν την κρίση.

Δύο ομάδες εργαζομένων, ομοειδείς σε αρκετές περιπτώσεις, οι οποίες έχουν φτάσει να έχουν εκ διαμέτρου αντίθετες υποχρεώσεις, δικαιώματα και απολαβές.

Από τη μία οι Δημόσιοι υπάλληλοι χωρίς το φόβο της απόλυσης, διεκδικούσαν με τον ισχυρό μηχανισμό που διαθέτουν και πετύχαιναν προνόμια για εαυτούς, χωρίς να νοιάζονται για τους φορολογούμενους ιδιωτικούς υπαλλήλους οι οποίοι πλήρωναν γι αυτά, δημιουργώντας τεράστιες ανισότητες ενώ σε κάποιες περιπτώσεις οι εκπρόσωποί τους γίνονται και εριστικοί με την δύναμη που νοιώθουν ότι έχουν, καλώντας τους φορολογούμενους που υποφέρουν να πιούν ξύδι αν διαφωνούν.

Από την άλλη οι Ιδιωτικοί υπάλληλοι να "βολεύονται" λόγω έλλειψης μαζικότητας άρα και πίεσης προς την κυβέρνηση ή τους εργοδότες, στον βασικό μισθό, ο οποίος απέχει για να φτάσει τον αντίστοιχο Δημόσιο στην καλύτερη περίπτωση 40%, φτάνοντας και ξεπερνώντας σε πολλές περιπτώσεις το 300%, πληρώνοντας ολοένα και περισσότερους φόρους ή ασφαλιστικές εισφορές, έτσι ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες του υδροκέφαλου κράτους, στην ουσία οι αντεθνικές και ανθενωτικές απαιτήσεις των συνδικαλιστών του δημοσίου, τις οποίες όμως απολαμβάνει το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων ανά κλάδο.

Αυτές οι διαφορές, είναι προς όφελος όλων των εργαζομένων να εκλείψουν, να εξαλειφθεί αν είναι δυνατόν η όποια διαφορά σε δικαιώματα και αποδοχές και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με Πολιτική βούληση, με αριστερή, ή σοσιαλιστική βούληση, με μία απλή απόφαση η οποία θα εξαρτά τους μισθούς των ιδιωτικών υπαλλήλων από αυτούς των Δημοσίων, θα δίνει τις ίδιες παροχές σε τροφεία, σε κατασκηνώσεις, σε συνδικαλιστικές άδειες, σε χαμηλότοκα δάνεια, σε όλα, ίσα σε όλους τους εργαζόμενους στην Ελληνική επικράτεια.

Αυτή η εξίσωση δεν μπορεί να είναι μόνο προς τα πάνω για τον ιδιωτικό τομέα, θα πρέπει να είναι και προς τα κάτω για τον Δημόσιο τομέα, αυτή η εξίσωση θα πρέπει να βασίζεται, να εξαρτάται,  Πρωτίστως από το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, έτσι ώστε όλες οι ομάδες να έχουν ένα και μόνο στόχο, την αύξηση του Α.Ε.Π. της Πατρίδας μας, την αύξηση δηλαδή του πραγματικού πλούτου για όλους.

Αυτές οι Ταξικές ανισότητες, γιατί ταξικές έχουν καταντήσει να είναι, δεν μπορούν να εξαλειφθούν, αν δεν υπάρξει συναίνεση από τους ίδιους τους εργαζόμενους, ειδικά δε από τους συνδικαλιστές εκπρόσωπους τους, οι οποίοι σκίζουν τα ιμάτια τους διαγκωνιζόμενοι για το ποιος είναι περισσότερο σοσιαλιστής από τον άλλο, η ενίοτε και «πρώτη φορά αριστερός»

Με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο αίρονται οι οικονομικές διαφορές μεταξύ των 2 ομάδων, αλλά δίνεται και η δυνατότητα να μην υπάρξουν ποτέ ξανά, αφού η όποια διεκδίκηση και η όποια επιτυχία ενός κλάδου ή μίας πλευράς, θα συμπαρασύρει αυτόματα και τον άλλο, κόντρα σε κάθε εξουσία η οποία έχει όφελος από μία εργατική τάξη διαιρεμένη να αλληλοσπαράσσεται, με ένα και μόνο στόχο, την παραγωγή πλούτου από όλους για όλους.

«Το Πρωτείο της Πολιτικής»

    Επιτέλους μετά από πολλά χρόνια απαξίωσης του Σοσιαλιστικού οράματος, ανοίγει μεταξύ άλλων, επίσημα ένας διάλογος προβληματισμού για τη Σοσιαλδημοκρατία στη Νέα εποχή και ανοίγει από το Κίνημα Δημοκρατών-Σοσιαλιστών.

Ανοίγει για να αναρωτηθούμε τι είναι η σοσιαλδημοκρατία και τι πρεσβεύει στη σύγχρονη εποχή:

 "Είναι μια απονευρωμένη εκδοχή του μαρξισμού; Η ιδεολογική στέγη των αριστερών που δείλιασαν μπροστά στην επανάσταση; Ή μήπως ένα πλαδαρό ιδεολόγημα για εκείνους που αμήχανα ζητούν (έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο;)"

  Το πρωτείο της Πολιτικής της Seri Berman απαντά με σαφήνεια:

  "Η Σοσιαλδημοκρατία είναι μια αυτοτελής πολιτική ιδεολογία, δοκιμασμένη με επιτυχία στην πράξη. Η άνευ προηγουμένου οικονομική ευημερία και κοινωνική ομαλότητα που γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη, υπήρξαν εν πολλοίς, έργο του σοσιαλδημοκρατικού κινήματος....."

  Τους προβληματισμούς μας αυτούς και τα συμπεράσματα Πολιτικών Επιστημόνων καλούμαστε όλοι όσοι ξεκινήσαμε τον αγώνα αναγγένησης του κινήματος και όλοι όσοι θέλουν να τον ενισχύσουν, το Σάββατο 7/2/2015 11 π.μ. στην 1^η Συνδιάσκεψη του Κινήματοςστο Σ.Ε.Φ, να τα αποτυπώσουμε σε κείμενα διαλόγου και προβληματισμού στην πορεία προς το 1^ο Συνέδριο.

  Επιτέλους η Πολιτική στο Προσκήνιο! Πάμε!

  Διαβάστε το κάλεσμα εδώ.

Απαράδεκτο & απαξιωτικό για τους Συνδικαλιστικούς φορείς το κάλεσμα του τ. ΜΜΕ ΣΥΡΙΖΑ.

 

Διαβάζοντας κανείς τόσο τις αναρτήσεις μας στο http://mikromesaioi-eve.blogspot.gr/ ως Τ.Ο Βιοτεχνών ΠΑ.ΣΟ.Κ, όσο και τις εσωτερικές επιστολές μας -οριζόντιες προς όλη την κομματική ιεραρχία- μπορεί να διαπιστώσει ότι οι θέσεις μας με αυτές του Τμήματος ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζονται στα περισσότερα σημεία.

  Η προσπάθεια μας ήταν να πείσουμε το κόμμα μας να τις υιοθετήσει, έτσι ώστε να γίνουν Κυβερνητικό πρόγραμμα και κατά συνέπεια η Κυβέρνηση να τις διαβουλευτεί με τους Θεσμικούς συνομιλητές, τους Συνδικαλιστικούς δηλαδή εκπροσώπους των κλάδων, θέσεις οι οποίες έπεφταν στον κάλαθο των αχρήστων κατά την περίοδο Προεδρίας του Ε.Βενιζέλου.

  Με έκπληξη και λύπη σήμερα λάβαμε ένα email το οποίο υποβαθμίζει ευθέως τους θεσμικούς συνομιλητές, τους Συνδικαλιστικούς φορείς, αφού το Τμήμα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ το οποίο είναι ο αποστολέας, καλεί τις Ομοσπονδίες (θεσμικούς συνομιλητές του Κράτους) να συνομιλήσουν σε κομματικό επίπεδο και όχι όπως θα πρέπει πλέον να γίνει σε Θεσμικό διάλογο με την Κυβέρνηση.

  Να θυμίσουμε στον ένα εκ της Τρόϊκα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ, τον φίλο Ν. Σκορίνη, ότι ήταν αρκετά χρόνια Γ.Γραμματέας της Γ.Σ.Ε.Β.Ε.Ε και γνωρίζει τα προβλήματα, να τον συμβουλέψουμε να μην υποβαθμίζει τα Συνδικαλιστικά όργανα με αυτόν τον τρόπο ως σαν να προέρχεται από ένα Δεξιό κόμμα με γνώμονα τον προσηλυτισμό Συνδικαλιστικών στελεχών.

  Τέλος να του/τους θυμίσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι Κυβέρνηση πλέον και ότι οι ίδιοι έχουν εκφράσει ήδη προεκλογικά τις θέσεις του ως Τ. ΜΜΕ με τις οποίες συμφωνούμε και οι οποίες πρέπει να υλοποιηθούν  άμεσα για την ανάκαμψη των Μικρομεσαίων και την βιώσιμη επαναφορά τους και ως εκ τούτου δεν χρειάζεται περαιτέρω διαβούλευση.

Σημ.: Σας παραθέτουμε email του Τμήματος ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ με ότι έλεγε για τους μικρούς επαγγελματίες, θέσεις που επαναλαμβάνουμε πρέπει να αποτυπωθούν άμεσα σε Κυβερνητικό έργο.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ –ΒΙΟΤΕΧΝΕΣ-ΕΜΠΟΡΟΙ-ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ

Μπορούμε αλλιώς ....

Με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ,με συλλογική προσπάθεια και αγώνα να ανακτήσουμε την ελπίδα!!!
Ο ΣΎΡΙΖΑ με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το σχέδιο για τη παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και τις προτάσεις Νόμου για τη ρύθμιση των χρεών επιχειρήσεων και ιδιωτών, χαράσσει το δρόμο για το αύριο της χώρας.
Με τη κοινωνία όρθια. Τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες «ζωντανούς», και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ενεργητικούς παράγοντες στην ανόρθωση της Ελλ. Οικονομίας.
Μέσα από το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης ,την επανεκκίνηση της Οικονομίας και τη φορολογική δικαιοσύνη, το οποίο μεταξύ των άλλων περιλαμβάνει:

• Ρύθμιση των χρεών ,ιδιωτών και επιχειρήσεων προς το Δημόσιο και τα Ασφαλιστικά ταμεία με δόσεις και τρόπο ώστε το σύνολο των ετήσιων καταβολών να μη ξεπερνά το 20% του ετήσιου καθαρού εισοδήματος. Κατοχύρωση και στήριξη του Δημόσιου χαρακτήρα του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης με αξιοπρεπείς συντάξεις.

• Άμεση παύση ποινικών διώξεων, κατασχέσεων, προσωποκράτησης και χορήγηση φορολογικής-ασφαλιστικής ενημερότητας. Επ’αόριστο αναστολή των πλειστηριασμών της 1ης κατοικίας μέχρι 300.000 €.

• Καθολική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

• «Νέα Σεισάχθεια» στα κόκκινα δάνεια των τραπεζών με ίδρυση ενδιάμεσου Δημόσιου φορέα διαχείρισης κάθε ληξιπρόθεσμης οφειλής προς τις τράπεζες , ελεγκτή των τραπεζών ως προς την κατοικίας μέχρι εφαρμογή των ρυθμίσεων και υπερασπιστή των δικαιωμάτων των δανειοληπτών.
Κατά περίπτωση διαγραφή μέρους των οφειλών για όσους δανειολήπτες είναι κάτω από το όριο φτώχιας και αναπροσαρμογή των οφειλών ώστε οι ετήσιες καταβολές σε τράπεζες, δημόσιο και ασφαλιστικά ταμεία να μην ξεπερνούν συνολικά το 30% του καθαρού εισοδήματος.

Αποποινικοποίηση των οφειλών στον ΟΑΕΕ, Δυνατότητα σύνταξης σε όσους οφείλουν σε αυτόν, ελέυθερη επιλογή κατηγορίας έως το2017

• Απλοποίηση του φορολογικού συστήματος .Επαναφορά του αφορολόγητου των 12.000€,κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και θέσπιση φόρου μεγάλης ακίνητης περιουσίας με αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών. Πάταξη της γραφειοκρατίας, ίδρυση επιχειρηματικών ΚΕΠ και θέσπιση σύγχρονου νομοθετικού πλαισίου στη κατεύθυνση της στήριξης της μικρομεσαίας επιχείρησης και της διάρρηξης των ολιγοπωλιακών δομών σε πολλούς κλάδους της οικονομίας.

• Ίδρυση Αναπτυξιακής Τράπεζας και Τραπεζών Ειδικού Σκοπού για τη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Στήριξη των συνεταιριστικών τραπεζών και ανάπτυξη νέων χρηματοδοτικών εργαλείων.

• Σχεδιασμός και υλοποίηση ενός Εθνικού Αναπτυξιακού Σχεδίου για τη παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με ισχυρό ρόλο στην σύγχρονη και αναβαθμισμένη μικρομεσαία επιχείρηση.